Vreugde en Wijsheid in het Nu

headerphoto

Mijn ervaringen met Zelfkennis – Deel 1

Gelukkig door Zelfkennis

Vele jaren terug, in de tijd dat ik me vooral interesseerde in discotheken, berehappen met satésaus en knapperige broodjes shoarma begoten met een uitbundige hoeveelheid knoflooksaus, hoorde ik voor het eerst spreken over Zelfkennis. Ik vond het erg interessant. Wat kon je met Zelfkennis doen? Ik maakte een hele voorstelling daarbij. Kon je er gelukkiger door worden? Kon je er rijker door worden? Als ik mezelf beter leerde kennen werd mijn zelfvertrouwen er misschien door versterkt?
De meeste vragen bleven onbeantwoord. Bij de Slegte verslond ik in het ene na het andere boek over psychologie en oostelijke religiën maar ik kon geen antwoord vinden op mijn vragen.
Eigenlijk had ik een heel goed leven ook zonder de Zelfkennis waar ik toen over hoorde spreken.

Na mijn studie vertrok in naar Parijs met de hoop mijn carrière op te bouwen in Frankrijk en vooral om een leuke Française te ontmoeten. De knapperige broodjes shoarma veranderden in heerlijke salades niçoise met vinaigrette onder het genot van een heerlijk rood wijntje. Waarom spraken de Fransen eigenlijk niet over Zelfkennis? Waren ze misschien net zo gelukkig als ik al zittende op een Frans terrasje onder het genot van een pastis? Eigenlijk kon ik het me goed voorstellen. Frankrijk was een prachtig land om in te leven. Alles was er; de zon, leuke dames, de bergen, de zee en de muziek van Serge Gainsbourg, Françoise Hardy en Charles Aznavour.
Toch kwamen dezelfde vragen terug. Wat was nu die Zelfkennis waar ik vroeger over hoorde? Wie is de Zelf? Wie ben ik?

Ik merkte dat ik graag in supermarkten vertoefde niet alleen voor de franse wijn maar vooral om te kijken of er nog boeken waren die mijn vragen konden beantwoorden. De meeste boeken die ik kocht kwamen terecht in de doos “nooit meer hoeven te lezen” maar één boek trok mijn aandacht toen ik het las:
Le livre de la méditation et de la vie – Jiddu Krishnamurti
Het was alsof ik iets las wat ik altijd al intuïtief wist maar nooit eerder had iemand het zo helder beschreven als Krishnamurti in dit boek.
Een begenadigd schrijver of was het echt iets wat mijn leven ging veranderen? (pas later hoorde ik dat Krishnamurti maar een handje vol boeken zelf geschreven heeft, het merendeel van zijn boeken waaronder mijn boek waren afkomstig van zijn toespraken)
Krishnamurti sprak in het boek uitvoerig over Zelfkennis en alles daaromtrent. Nu kon ik eindelijk mijn vragen uit de jeugd beantwoorden.
Toch, alvorens een antwoord te hebben gevonden gebeurde er weer iets in mijn leven.
In plaats van verliefd te worden op een charmante Française in Parijs werd ik verliefd op een even zo charmante Italiaanse toeriste in Parijs.

Even geen tijd voor Zelfkennis.
Mijn zoeken naar een vaste baan had eindelijk ook resultaat opgeleverd. Ik kreeg een leidinggevende baan in het zuiden van Frankrijk, niet ver van Toulouse. Een jongensdroom ging in vervulling, immer mijn eerste echte baan na mijn studie zou gelijk in het met zon overgoten Zuid-Frankrijk zijn. Tegelijkertijd beseft ik dat ik mijn vriendin nu niet zo gemakkelijk kon opzoeken als voorheen. In Zuid-Frankrijk had ik dus weer alle tijd om meer van Krishnamurti te lezen.
Ik leefde als God in Frankrijk zoals Jan Brusse Frankrijk beschreef in zijn Frankrijk Omnibus. Mooie omgeving, goed eten, leuke contacten op het werk, een goede équipe zoals de Fransen het noemen.
Na het eerste Krishnamurti boek spendeerde ik mijn verdiende franken aan andere afgeprijsde supermarkt boeken die ook maar iets met het oosten te maken hebben hopende dat ergens ook maar de naam Krishnamurti op stond. Jean Klein, Alain Watts en boeken over het boeddhisme waren meestal weggeschoven op de achterste planken maar na enig zoeken kwamen ze te voorschijnt en verdwenen in mijn winkelwagentje.

Na de prachtige jaren in Frankrijk ben ik naar Italië verhuist om dichter bij mijn vriendin te kunnen zijn. Weer vond ik de weg naar de supermarkten en boekwinkels om te kijken of ik mijn vrije tijd beter kon besteden met het lezen van interessante boeken dan me te vermaken voor de Italiaanse televisie kijkende naar de grote hoeveelheden voetbalwedstrijden die de Italiaanse televisie maar al te graag uitzond voor het gretige Italiaanse voetbalpubliek. Het was echter niet gemakkelijk om de boeken te vinden die me interesseerde en die me antwoorden gaven op mijn vragen.
Boeken waren er wel maar in plaats van boeken over oostelijke religies gingen de meesten religie boeken over Johannes Paulus II.

Eind jaren 80, begin jaren 90 was Zelfkennis eigenlijk meer een taboe in Italië. Mensen keken je vreemd aan als je vragen stelde over het innerlijke, over de gedachten. Vragen stellen over je zelf was eigenlijk coherent aan iemand met een groot gebrek aan zelfvertrouwen. Nou, alles behalve dat. Het was eigenlijk meer een innerlijk weten dat het leren niet ophield bij het leren van de economie, de wiskunde of natuurwetenschappen maar dat er ook zo iets is als de leer van het innerlijke.  Mijn omgeving dacht daar echter grotendeels anders over. Was het leven niet reeds uitstekend in Italië? Ja, maar net als in Nederland en later in Frankrijk kwamen toch voortdurend weer vragen bij me op over het innerlijke; wat zijn angsten, wie ben ik, wat zijn emoties en gedachten, mijn reacties, mijn manier van communiceren.
Nee, ik kon daarover niet spreken met mijn Italiaanse vrienden. Mijn beste gesprekspartner was dan ook een Duitse jongen uit München die ook in Italië woonde en erg geïnteresseerd was in psychologie en filosofie. Schoppenhauer, Kant, Jung, het boeddhisme waren gewoonlijk de onderwerpen waar wij over spraken meestal onder het genot van een stukje klassieke muziek van Chopin, Tsjaikovsky of Mahler.
Toch bleven nog vele vragen bij ons onbeantwoord ook na de veelzijdige discussies en de vele boeken die ik toen reeds had gelezen.

In mijn tijd in Nederland en Frankrijk dacht ik dat Zelfkennis mij iets kon opleveren waar ik baat bij zou kunnen hebben. Nu, vele jaren later kan ik concluderen dat Zelfkennis mij niets heeft toegevoegd maar eerder dat wat in mijn leven is toegevoegd heeft doen “weghalen“.

Ik vond het prettig dat mensen me waardeerden als persoon. Toen een dag een persoon mij vertelde dat hij mij een aangenaam persoon vond was ik daar erg blij om maar toen een andere persoon een dag later dat juist totaal niet vond kon ik dat veel minder waarderen. Ineens begon ik me af te vragen of ik nu werkelijk verandert was in die ene dag. Ik kwam tot het inzicht dat het mijn gedachten waren die dat wat de anderen van mij vonden geloofde en dat dit mijn zelfbeeld aanpaste.

Ik kon onmogelijk de gedachten zijn immers kon ik in die ene dag zo snel verandert zijn? Het zei meer over de gemoedstoestand van de andere persoon dan de mijne. Wat het over mij zei was dat ik schijnbaar onjuist geloofde in het feit dat ik mijn gedachten was.
Als ik dan niet mijn gedachten was wat was ik dan wel?

wordt vervolgd….

6 reacties op “Mijn ervaringen met Zelfkennis – Deel 1”

  1. Nathan :

    Hoi Remon,

    Kleurrijk, lekker en goed om te lezen.

    Met vriendelijke groet, Nathan

  2. Renoir :

    Wat een opmerkelijke gebeurtenissen zijn je ten deel gevallen Remon.
    Leuk om te lezen.

    Groetjes Renoir

  3. John Knappers :

    Hoi Remon,
    Misschien wel een jaar geleden dat ik op dit forum was, grappig. Lijkt gisteren. Wat is tijd he?
    Leuk te zien dat je met een blog bent begonnen. Je begint als een goed boek.
    Ben benieuwd naar je vervolg.
    Tot ineens weer.
    Hartelijke Groet, John

  4. Remon :

    Hallo John,
    Leuk dat je schrijft.
    Goed om je terug te zien 🙂

    Je hebt een leuke site zag ik.
    Hartelijke groet,
    Remon

  5. Wendy :

    Lieve Remon

    Je schrijft leuk en vlot
    Ik ga de rest ook lezen

    Liefs Wendy

  6. Remon :

    Dank je wel Wendy 🙂

Reageren?