Vreugde en Wijsheid in het Nu

headerphoto


Verder zonder forum

1 oktober 2011

Na 5 jaar en bijna 100.000 berichten is het dan zo ver.  De stekker is eruit. Het Zelfkennis Forum is gesloten.

Het forum is 5 jaar geleden opgezet met het doel om samen over zelfkennis te schrijven.
Het forum heeft me mooie herinneringen gegeven. Het forum heeft dingen in gang gezet, zo wel bij mij als bij andere leden en dat vond ik heel mooi om te merken. Deze momenten herinnerden mij er aan waarom ik het forum had opgezet en hoe inspirerend het is als er een werkelijke ontmoeting plaats vindt tussen mensen.

Ik heb gemerkt dat je het als Admin maar heel moeilijk goed kunt doen.
Er wordt voortdurend aan je “getrokken”.
Vaak werden de forumregels niet nageleefd en enkelen hielden er hun eigen regels op na.
Ik vond ook dat er heel veel vaak ongevraagd gewezen en teruggewezen werd naar elkaar.

Mijn idee van het forum was altijd een ieder zijn eigen zelfkennis laten beleven en de ander daarin te respecteren d.w.z. iemand (bijv. Jan) schrijft wat hij heeft meegemaakt en hoe hij daarmee omgegaan is. Anderen kunnen dan op verzoek van Jan aangeven wat zij zien in wat Jan schrijft. Jan geeft aan tot hoeverre hij hierin het gesprek wil door-/meegaan.
Andersom kan Jan ook weer reageren op de anderen.
Dus niemand handelt op deze manier vanuit het beter weten, want er is m.i. geen “Beter” weten.
Geen autoriteiten. Geen beter weten.
Het was al snel duidelijk dat deze vorm geen concreet gestalte kreeg. Discussies ontaardden vaak in een soort „beter weten“. Het betekent niet dat er geen confrontatie mag zijn, maar altijd een liefdevolle confrontatie, en zeker niet met als enige doel het ondermijnen van de ander en jezelf ongenaakbaar houden.
Ik heb herhaaldelijk gemerkt dat sommige personen op het forum volledig geïdentificeerd waren met dit zogenaamde “Weten”, waarvan uit anderen de les wordt gelezen. Al die keren dat ik in greep bij dergelijke ontwikkelingen op het forum werd dit mij zwaar aangerekend, zoals ook nu kortgeleden weer het geval was. Het wordt persoonlijk gemaakt, er worden mensen -achter de schermen- lastig gevallen, en dat alles vanuit het zogenaamd bezig zijn met “Zelfkennis”.
Ik kon hier niet langer achter staan. Ik heb met het forum nooit een podium aan een dergelijke dynamiek willen geven.

Al maanden bedacht ik me wat te doen met het forum.
Doordat het niet voldeed aan wat ik er van verwachte heb ik gemerkt dat ik er geen plezier meer in had, naast de tijd en kosten die het met zich meebracht om het te onderhouden.
Ik merkte het afgelopen jaar dat ik minder en minder de berichten ging lezen en dat ik het idee had dat alles al vele keren eerder opgeschreven was.
Elke keer weer probeerde ik dan iets te vinden wat ik met het forum kon doen, welke richting ik ermee op kon gaan maar ik had geen idee.
Ik liet het maar weer zoals het was en deed mijn eigen dingetjes dan maar weer.
Tot dat ik uiteindelijk zag dat dat het was: Ik weet niet wat er mee te doen omdat ik er niks mee wil doen.
Daarom heb ik besloten om het forum te sluiten.

Zelfkennis.com blijft wel bestaan bestaan maar zonder forum.
Ik ga iets doen met zelfkennis in bedrijven d.w.z. aandacht voor waar de verkrampingen zitten in de bedrijfsstructuren, de jaloezieën tussen werknemers, slechte communicatie etc.
Heb dit al een tijdje willen doen en de tijd is nu aangekomen om een periode af te sluiten en aan een nieuwe uitdaging te beginnen.

Doener of geen doener?

10 mei 2010

Spirituele leringen suggereren dat er geen doener is of te wel geen afgescheiden zelf die iets doet.

Dat klinkt nogal verwarrend immers als ik ’s ochtends ontbijt eet of ik ga boodschappen doen in de plaatselijke supermarkt wie eet dan dat ontbijt en wie gaat dan naar de supermarkt?

Wat valt er te doen als er geen doener is? Waarom blijft mijn vrouw bij mij als ze bij niemand is?

Toch als je onderzoekt zoals Ramana Maharshi aangeeft in zijn leer wie de ik dan is dan zie je dat er niets is wat je kunt identificeren met een alleenstaande zelf.

Maar wie heeft dan de tuin gemaaid? De grasmaaier maait pas toen ik ben begonnen met hem te pakken en te bewegen.

De spirituele Leraar Nirmala beweert dat het soms eenvoudiger is te zeggen dat alles het gras maait. Immers als we terugkijken wat er achter het grasmaaien zit dan kun je zien dat je moeder je geleerd heeft de tuin netjes op te ruimen en je vader je geleerd heeft om verantwoordelijkheid te nemen en dat hun ook weer beïnvloed zijn door hun omgeving en hun cultuur. Verder word het gras gemaaid door ijzer, door elektriciteit, door de verschillende onderdelen van de motor en de personen die de grasmaaier ontwikkeld hebben en samen in één geheel geplaatst hebben en al die aspecten hebben ook weer verschillende oorsprongen. Alles is dus gekoppeld aan alles. Alles maait het gras.

Toch klopt ook dit niet helemaal. Als iedereen het gras maait dan kan ik dus lekker een dutje doen en het gras wordt gemaaid?

Dat er niet een doener is is niet volledig juist, dat iedereen de doener is is niet volledig juist en dat de Ik de doener is is ook niet volledig juist.

Nirmala vindt dat het er helemaal niet toe doet of er een juist antwoord is of er een doener of niet is. Het nu ligt in de vraag zelf, niet in het antwoord.

Het leven ontvouwt zich op steeds verschillende manieren en we kunnen het alleen maar ontdekken wat het alles en niets gaat doen in het huidige moment.

Lunch met Prof. Krishna

27 april 2010

Gisteren heb ik geluncht met Prof. Krishna.
Prof. Krishna was voor zijn pensioen professor natuurwetenschappen aan de Banaras Hindu Universiteit.
Op zeer jonge leeftijd (in 1955) zag hij het boekje van Krishnamurti “Talks to Students” staan in de boekenkast van zijn vader.
Sinds dat moment heeft hij elk moment aangegrepen om Krishnamurti te ontmoeten en met hem te dialogeren.

In 1958 vroeg een familievriend om samen te lunchen met Krishnamurti.
Krishnamurti vroeg hem toen wat hij deed in zijn leven. Krishna antwoordde dat hij studeerde aan de universiteit. Krishnamurti vroeg hem waarom, Krishna antwoordde om een goede baan te krijgen. Krishnamurti antwoordde hem doe alles met passie, maak je niet druk over de toekomst.
Na deze lunch zijn ze in innig contact gebleven tot aan de dood van Krishnamurti in 1986.
Prof. Krishna was één van de drie mensen aanwezig bij het overlijden van Krishnamurti.
Hij heeft vervolgens op verzoek van Krishnamurti zijn as o.a. in de Ganges verspreid.
Krishna vertelde dat Krishnamurti zich zijn verleden niet meer kon herinneren. Hij had er helemaal geen idee bij. Krishna vertelde dat er ergens iets gebeurd moest zijn wat hem zijn verleden heeft doen vergeten. Tot aan het einde van de jaren 20 kon hij zich helemaal niets herinneren. Hij kon zich zelf het gezicht van zijn broer niet herinneren die in 1925 overleden is.
Krishna vertelde dat Krishnamurti eigenlijk een hele slechte leerling was. Hij was lang niet zo briljant als zijn broer. Toch hield de Theosophical Society vast aan Krishnamurti als zijnde de nieuwe leider. Krishnamurti was volgens hen helemaal zonder ego.
Net voor zijn overlijden vroeg Krishnamurti prof. Krishna om direkteur te worden van de Rajghat Besant School. Dat is hij gebleven van 1986 tot 2002. Prof. Krishna reist nu de hele wereld over om te spreken over Krishnamurti. Alvorens naar Italië te komen, was hij in Frankrijk en vandaag vertrekt hij naar Ojai in de VS, de plaats waar Krishnamurti woonde, om daar een toespraak te houden.

Wat ik opmerkelijk vond was dat Prof. Krishna vertelde dat Krishnamurti het boek First and Last Freedom niet zelf geschreven heeft maar dat het stukken van zijn toespraken waren.
Het staat ook foutief geschreven in Wikipedia.
Zijn eerste boek “At the feet of the Master” (1910) kon Krishnamurti zich zelfs helemaal niet herinneren te hebben geschreven.
De enigste boeken die Krishnamurti zelf geschreven heeft volgens Prof. Krishna zijn:
– Education and the Significance of Life
– Krishnamurti’s Notebook
– Krishnamurti’s Journal
– Commentaries on Living I
– Commentaries on Living II
– Commentaries on Living III
Krishnamurti vond dat zijn leer pas vanaf 1930 de juiste is. Hij heeft nadien nog wel enige kleine dingen aangepast, bijv. de ontmoetingen met Prof. Bohm heeft zijn leer wat meer schematische gemaakt, maar in grote lijnen is zijn leer hetzelfde gebleven.

We hadden een leuke middag.
We hebben een salade en een heerlijke vegetarische pasta gegeten aan het Lago Maggiore.
We zijn daarna samen met iemand van het Italiaanse Krishnamurti committée een heerlijke wandeling gaan maken aan het meer. We hadden het nog over enlightenment, over bollywood films, over sport en ondertussen genoten we van een heerlijke middag.
Ik heb Prof. Krishna reeds 2x eerder ontmoet en het was altijd erg aangenaam, zo ook deze keer.
Ik kijk al weer uit naar de volgende ontmoeting met hem.

Verboden voor Burka’s

11 april 2010

Na gisteren een heerlijke warme dag te hebben gehad met 26 graden hadden we vandaag het idee om de alpen in te rijden.
We zijn om 12 uur vertrokken. De temperatuur was 5,5 graad. Meer dan 20 graden kouder dan de dag ervoor. Ondanks dat het koud was was het een heerlijke dag.
Rond 13.00 kwamen we aan in het plaatsje Varallo Sesia. De temperatuur was ondertussen gedaald naar 4 graden maar de koude rillingen gingen over onze rug toen we het bord zagen bij binnenkomst van Varallo.

Verboden voor Burka’s. Verboden voor Vu Cumprà. Vu cumprà is dat wat de Senegalezen in Italië zeggen om hun waar aan te bieden aan de plaatselijke bevolking en wat betekent “wil je kopen?”.
Gelukkig mochten mensen met sluiers wel het plaatsje betreden.
De burgemeester van Varallo is een man die erg actief is in  zijn plaats en onlangs wederom gekozen is tot burgemeester met over de 70% van de stemmen van de plaatselijke bevolking.
Hij maakt ook deel uit van het nationale parlement.

Ondanks het goede werk wat hij doet verbaasd het me echt dat anno 2010 zoiets mogelijk is.

Mijn ervaringen met Zelfkennis – Deel 2

9 maart 2010

Als ik dan niet mijn gedachten was wat was ik dan wel? (VERVOLG VAN DEEL 1)

De Zelfkennis wat ik tot dan toe had was in de werkelijkheid de kennis van het beeld wat ik had van mijzelf ofwel de kennis van mijn zelfbeeld.
Hoe meer ik probeerde om iets toe te voegen of weg te halen uit mijn zelfbeeld hoe sterker het zelfbeeld werd. Ik merkte toen dat alles wat het zelfbeeld was, mijn “eigen” modificeren van dat zelfbeeld was door het al dan niet accepteren van iets wat in de omgeving plaatsvond en dat ik dat al deed zolang ik me kon herinneren.
Aangezien ik gezien had dat ik niet mijn gedachten was, kon ik ook niet het zelfbeeld zijn. Toen ik dat inzag kwam er een gevoel van bevrijding, bevrijding van de identiteit, bevrijding van de druk van “mijn” zelfbeeld. Tegelijkertijd gaf dat ook nieuwe vragen. Wie was ik dan wel?
Ik probeerde me te herinneren wat ik er in de boeken over gelezen had maar ik besefte me eveneens dat als ik dat wat de schrijvers in deze boeken schreven zou geloven ik weer bezig zou zijn met het creëren van een nieuw zelfbeeld.
Immers dat wat de schrijvers als de Zelf beschouwden waren hun eigen ervaringen en niet de mijne. Ik zou nooit de Zelf leren kennen als ik uitsluitend kopieerde wat anderen over de Zelf schreven.

Kon ik de Zelf wel leren kennen? Toen ik hier over nadacht merkte ik dat er iets mentaals in mijn Zelfkennis was, immers ik stond in mijn gedachten aan één kant en de Zelf aan de andere kant, deze ruimte, deze afstand die ik creëerde kon niets anders zijn dan een mentale constructie.
Alleen de waarneming zelf, de directe perceptie van dat wat is zou me de Zelf doen leren kennen.
De directe perceptie zat dus eigenlijk “achter” het zelfbeeld, of te wel de waarneming van het zelfbeeld.
Dat wat ik dacht te zijn, ofwel het zelfbeeld, was een “bekrompen” waarneming van dat wat is.
Het zoeken naar kennis van de Zelf was niets anders dan afkomstig vanuit deze bekrompen waarneming. Wat valt er te zoeken als de directe waarneming van dat wat is, alles is wat is?
Was ik die de Zelf wilde leren kennen en de Zelf niet één en dezelfde?
Dit alles gaf me vele antwoorden.

Ik merkte dat vele boeken en vele gesprekken gingen over verlichting maar wie moest dan verlicht worden? Was het zoeken naar verlichting niet afkomstig vanuit het zelfbeeld en dus een voortduring van het zelfbeeld? Immers in plaats van te zoeken naar verlichting is het niet de omgekeerde “weg”: het waarnemen van dat wat onverlicht maakt?
Immers de eigenlijke Zelf was niet de bekrompen perceptie van de Zelf of te wel het zelfbeeld, maar de Zelf zonder het zelfbeeld.
Ik besefte me dat in de waarneming zelf de vrijheid zit. De vrijheid van het al dan niet geconditioneerd zijn aan iets.
In de waarneming zelf zit ook de actie immers het zien van dat wat een illusie is doet de illusie doorzien.
Ineens zag ik ook wat de consequenties zijn van het niet inzien van iets wat een illusie is:  angsten, conflicten, vooroordelen en voor sommigen een ondraaglijk lijden.
Vrijheid is niet zozeer vrijheid van iets maar meer het doorzien van het mentaal vastzitten aan iets.
Geluk is niet zozeer het zoeken naar dat wat gelukkig maakt maar het directe inzicht van dat wat het geluk voorkomt.
Het zoeken naar geluk is één van de oorzaken van het niet gelukkig zijn, immers het zoeken naar geluk geeft aan dat geluk er op dat moment niet is en die visualisatie is daardoor op dat moment bevestigd.
De directe waarneming van het zoeken laat de illusie van het zoeken zien. De zoeker creëert de afstand, de ruimte, de tijd tussen dat wat is en dat wat hij zoekt. Er vind een “vlucht” plaats van het moment zelf.

De Zelf is dus niet te beschrijven als wat het is, het is gemakkelijker te beschrijven met wat het niet is.
Elke beschrijving van de Zelf is een concept van dat wat het is. Het woord “water” is niet het water. De beschrijving van water, het woord “water”, roept een gedachte op wat doet denken aan iets wat iemand anders “water” noemt maar water kan alleen worden gekend door de smaak te proeven, door het geluid van bewegend water te horen, door het aan te raken, door het te zien, de geur van het water te ruiken en zelfs als iemand al zijn zintuigen gebruikt om zonder concepten of vooroordelen water te leren kennen dan nog blijft de ervaring subjectief immers elk persoon gebruikt zijn zintuigen in een bepaalde verhouding en bepaalde intentie. Zo ook de kennis van de Zelf. De Zelf is niet te beschrijven, is dynamisch, is de waarneming zelf. Elke beschrijving hiervan is onjuist en vindt plaatst nadat de waarneming heeft plaatsgevonden. De ontkennende vorm is dus veel juister. We kunnen eerder aangeven wat de Zelf niet is. We kunnen daarom Zelfkennis als volgt beschrijven:
Zelfkennis is het zien van de illusies door voortdurende directe perceptie van dat wat is.
De vedanta spreekt over het “licht schijnen op illusionaire entiteiten”. Volgens de Vedanta is de Zelf (of ook wel Atman genoemd), het pure bewustzijn getuige van alle illusionaire entiteiten  (voor meer informatie zie het prachtige boekje “Self-Knowledge of Sri Sankaracarya” – Swami Nikhilananda).
De vedante gebruikt een mooie term voor alles wat de Zelf niet is: de niet-Zelf.
Krishnamurti zei ooit eens in een toespraak dat Zelfkennis een oneindig proces is. Op het moment dat je ziet dat het een oneindig proces is, is de mind vrij van het verleden en is de mind in staat om het onbekende te betreden. (New Delhi 6th public talk – 25 februari 1959)
Nisargadatta heeft het in zijn boek “I’am That” over dat Zelfkennis ontbinding is. De identificatie, het zelfbeeld zorgt voor een “bekrompen” beeld van dat wat is. Het doorzien van deze “bekrompenheid” is de vrijheid van het zelfbeeld en alles wat daarmee gepaard gaat.
Vorig jaar in heb ik in Frankrijk een toespraak van Thich Nhat Hanh gevolgd.
Thich Nhat Hanh had een hele mooie beschrijving van Zelfkennis en wel het diepe besef van inter-being of te wel een diep bewustzijn dat alles één is; in de ander zie ik mijzelf, zijn/haar adem is mijn adem, in de plant zie ik de wolken, in het papier zie ik de boom de wolken en de zon.
Alles is met elkaar verbonden en dit bewustzijn kan er alleen zijn als het zelfbeeld, de identiteit er niet is, immers de identiteit creëert de afscheiding. De waarnemer en de waarneming is één en hetzelfde.
Ofwel afsluitend met een citaat van Thich Nhat Hanh:
The waves do not exist outside the water. If you know how to touch the waves, you touch the water at the same time.

Remon

Mijn ervaringen met Zelfkennis – Deel 1

21 februari 2010

Gelukkig door Zelfkennis

Vele jaren terug, in de tijd dat ik me vooral interesseerde in discotheken, berehappen met satésaus en knapperige broodjes shoarma begoten met een uitbundige hoeveelheid knoflooksaus, hoorde ik voor het eerst spreken over Zelfkennis. Ik vond het erg interessant. Wat kon je met Zelfkennis doen? Ik maakte een hele voorstelling daarbij. Kon je er gelukkiger door worden? Kon je er rijker door worden? Als ik mezelf beter leerde kennen werd mijn zelfvertrouwen er misschien door versterkt?
De meeste vragen bleven onbeantwoord. Bij de Slegte verslond ik in het ene na het andere boek over psychologie en oostelijke religiën maar ik kon geen antwoord vinden op mijn vragen.
Eigenlijk had ik een heel goed leven ook zonder de Zelfkennis waar ik toen over hoorde spreken. Meer lezen »